PORTUGAL LIFESTYLE

Klamme handen | krulhaar stress

April 27, 2017

 

 

Ben ik de enige die altijd opziet tegen het volgende kappersbezoek? Ik zou er toch onderhand een keer overheen moeten zijn gegroeid, met 38 lentes jong. Maar niks is minder waar. Al van kinds af aan heb ik een soort haat-liefde verhouding met mijn haar en dus ook de kapper.

 

Dat begon al heel jong. Ik weet niet of dit statistisch gezien onderbouwd zou kunnen worden, maar ik ben van mening dat 'in mijn tijd' nog niet zoveel krullenbollen in Nederland waren als 'heden ten dagen'. Ik geloof dat ik op de basisschool zelfs de enige 'krul' was en daarmee ook de enige die niet mee kon doen aan de pony-rage (krul + pony = poedel), de kuif-rage (geen krul die zich in een kuif laat coiffuren) en de haarmascara-rage (ook zoiets, kansloos). Alleen de meisjes met stijl haar pasten in deze mode-grillen en stond ik buitenspel en keek er naar. 

 

Erger werd het bij de kapper. Die begon dan met een kam (een kam!!) mijn haar van kruin tot punten door te kammen. Dat doet pijn en dus begon ik maar alvast te huilen als de kapmantel werd omgedaan. Met de knipbeurt werd het er niet beter op, want 10 centimeter nat haar  = 20 centimeter krulhaar, waardoor ik meteen het levende bewijs was dat een héél korte bob bij krulhaar niet staat. 

 

Enfin, genoeg over 'jeugdtrauma's'. Vandaag besloot ik dat mijn uitgroei écht niet meer kon. Ik stel dat moment altijd zo lang mogelijk uit, want ik ben nog steeds niet dol op kappersbezoeken. Het feit dat ik dankzij mijn moeders genen vroeg grijs aan het worden ben is er dus een stressfactor bij is gekomen in de vorm van verfbehandelingen. Waarom moet die verfbehandeling toch altijd roder of oranjer uitpakken dan 'goed voor mij is'? Och, wat is het leven toch soms zwaar ;-)

 

Eigenlijk is het gewoon heel sneu dat ik nog steeds klamme handen krijg in de kappersstoel. Ik blijf in het Portugees mezelf herhalen, om er zeker van te zijn dat we elkaar goed hebben begrepen. Ze zal wel denken dat ik een beetje seniel ben. Kan me niks schelen. Als je haar maar goed zich, toch? 

Drie uur later (dat lieg ik niet) sta ik buiten met een half-natte kop pluis. Daar heb ik vrede mee, want ik heb zo m'n eigen 'droog-routine'. Omdat ik voel dat mijn verhaal een beetje saai begint te worden, gooi ik het hoge woord er nu maar uit. Ik ben gewoon voor de allereerste keer echt he-le-maal tevreden met het resultaat. Nu eens kijken voor hoelang ik dit gevoel vast kan gaan houden ;-)

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

FOLLOW ME
  • Black Facebook Icon
  • Black Pinterest Icon
  • Black Instagram Icon
FEATURED POSTS
Please reload

ARCHIVE
Please reload

PORTUGAL LIFESTYLE

  • Facebook - Black Circle
  • Pinterest - Black Circle
  • Instagram - Black Circle

Copyright @ helloportugal.eu 2017 - All rights reserved

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now